Er bestaat een groot aantal Europese maatregelen op het gebied van bescherming van de fauna. Te denken valt onder andere aan: de Vogelrichtlijn (zie § 9.3) en Verordeningen ter bescherming van walvissen en zeehonden (zie § 9.9 en 9.10). De bescherming van de flora heeft echter tot 1992 geen prioriteit gehad in het milieubeleid van de Europese Unie, afgezien van de betrokkenheid bij een aantal internationale Verdragen. Met de komst van de Habitatrichtlijn (zie § 9.4) is daar echter verandering in gekomen. Deze Richtlijn betekent een belangrijke stap voorwaarts op het gebied van natuurbescherming.

Er bestaat binnen het communautaire milieubeleid geen regelgeving die uitsluitend is gericht op landschaps- of plattelandsbescherming, hoewel de steunregelingen voor probleemgebieden en Verordening 1257/99 (die deel uitmaakt van het Gemeenschappelijk landbouwbeleid) landschapsbescherming als één van de doelstellingen hebben (zie § 9.7 en 12.6).