Richtlijn 86/594 heeft als voornaamste doelstelling het voorkomen van handelsbelemmeringen. Daarnaast zorgt de Richtlijn voor een uniforme voorlichting over het geluidsniveau van huishoudelijke apparaten aan het publiek. Deze voorlichting kan tot gevolg hebben dat de keuze van het publiek wordt beïnvloed ten gunste van huishoudelijke apparaten die minder geluid voortbrengen, hetgeen fabrikanten ertoe kan bewegen maatregelen te nemen ten einde de geluidsemissie van de huishoudelijke apparaten die zij vervaardigen te beperken.

De Richtlijn schrijft voor dat wanneer gebruik wordt gemaakt van etikettering, de informatie op de etiketten afkomstig moet zijn van metingen die volgens bepaalde voorgeschreven meetmethoden zijn verricht. Op deze manier wordt ervoor gezorgd dat binnen de Europese Gemeenschap door individuele lidstaten geen handelsbelemmeringen kunnen worden gecreëerd door het instellen van eigen meetmethoden. De Richtlijn bevat zelf geen geluidsgrenzen. Zij bevat slechts uitgangspunten, meetmethoden en een controleregeling die in acht moeten worden genomen wanneer wordt overgegaan tot het publiceren van informatie over het geluidsniveau van huishoudelijke apparaten. De Richtlijn is niet van toepassing op apparaten die uitsluitend voor industriële of professionele doeleinden zijn ontworpen of die een wezenlijk onderdeel vormen van een gebouw (art. 1, lid 2).

De lidstaten mogen zelf beslissen of zij al dan niet het afdrukken van de informatie over de geluidsemissies van huishoudelijke apparaten verplicht willen stellen. Wanneer een lidstaat besluit dit wel te doen, zullen de meetmethoden die in de Richtlijn worden voorgeschreven moeten worden gevolgd. (art. 3, lid 1, sub a). Controle op de gepubliceerde informatie zal steekproefsgewijs plaatsvinden (sub b). De fabrikant of de importeur draagt de verantwoordelijkheid voor de juistheid van de verschafte informatie (sub c). Als op grond van een andere Richtlijn voor een bepaald apparaat reeds een etiketteringplicht geldt, zoals bijvoorbeeld op grond van Richtlijn 92/75 (zie § 14.6), dan moet de informatie over het geluidsniveau op datzelfde etiket worden geplaatst (art. 4).

Lidstaten mogen op geen enkele wijze het in de handel brengen van huishoudelijke apparaten verhinderen, om redenen in verband met de informatie over het door deze apparaten voortgebrachte luchtgeluid, wanneer de informatie over deze apparaten overeenkomstig de voorschriften van de Richtlijn wordt gegeven (art. 5). Van de lidstaten wordt verwacht dat de nationale normen zijn opgesteld aan de hand van de Europese normen waarvan de referenties in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen zijn bekendgemaakt, tenzij er (nog) geen geharmoniseerde normen bestaan (art. 8, lid 1).Voorts hebben de lidstaten de plicht om mededeling te doen aan de Commissie van de tekst van hun nationale technische normen en voorschriften. De Commissie deelt deze tekst onverwijld mee aan de andere lidstaten (art. 8, lid 2). De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat de referenties van de nationale technische normen en voorschriften worden bekendgemaakt. De Commissie zorgt ervoor dat deze referenties ook in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen worden bekendgemaakt. De Europese Commissie voor Normalisatie (CEN) en het Europees Comité voor elektronische normalisatie (CENELEC) zijn erkend als instanties die bevoegd zijn om geharmoniseerde normen uit te werken en vast te stellen overeenkomstig Richtlijn 83/189/EEG^[1179], zoals gewijzigd bij 98/34.^[1180]

Wanneer een lidstaat of de Commissie van mening is dat de geharmoniseerde normen niet geheel aan de voorschriften voldoen, kan deze kwestie worden voorgelegd aan het bij Richtlijn 83/189/EEG ingestelde Permanent Comité (art. 9, lid 1). De voorgestelde nationale normen zullen tevens door dit Comité worden bestudeerd. Het Comité neemt een beslissing met meerderheid van stemmen. Wanneer de overwogen maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité stelt de Commissie deze vast. Wanneer dit niet het geval is of wanneer er geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in inzake de te nemen maatregelen. De Raad neemt een besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen (art. 9, lid 2, sub b). Indien de Raad bij het verstrijken van een termijn van drie maanden nadat de kwestie hem is voorgelegd, geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld (art. 9, lid 2, sub c).

Het oorspronkelijke voorstel voor de Richtlijn had twee doelen. Het moest een onderdeel worden van het Milieuactieprogramma en moest daarnaast de handelsbelemmeringen verwijderen die waren opgeworpen door verschillende geluidhinderwetgeving van Nederland, Frankrijk en Duitsland. Het voorstel was in de vorm van een Kaderrichtlijn gegoten en zou een genormaliseerd systeem van geluidsmeting door middel van een in te voeren etiket mogelijk moeten maken. Dit systeem zou optioneel zijn, maar andere systemen van etikettering zouden verboden worden.

Geraadpleegde beroeps- en bedrijfsorganisaties en consumentenverenigingen waren over het algemeen tegen het voorstel, omdat zij er weinig tot geen voordelen in zagen, maar wel enkele nadelen.

Het voorstel werd naar aanleiding van een advies van het Europees Parlement gewijzigd. Een clausule die het mogelijk maakte om het op de markt brengen van een apparaat op te schorten zolang de fabrikant of importeur van het product geen accurate informatie had gegeven werd bij deze wijziging uit het voorstel gehaald. Deze clausule kon ingeroepen worden indien lidstaten van mening waren dat het geluidsniveau hoger was dan beweerd werd. De gedetailleerde beschrijving van de methode waarmee de geluidhinder bepaald moest worden werd vervangen door een verwijzing naar de methoden vastgelegd in een publicatie van de Internationale Elektrotechnische Commissie. Deze laatstgenoemde methoden waren al in ruime mate goedgekeurd door de internationale gemeenschap. De laatste wijziging was in overeenstemming met het beleid in de lidstaten, maar door de eerste wijziging werd het de lidstaten niet meer mogelijk gemaakt om de accuraatheid van de verkregen informatie te controleren.

De belangrijkste verandering in de uiteindelijke Richtlijn was het uitsluiten van apparaten die voor industriële of professionele doeleinden zijn ontworpen. De vervanging van de oorspronkelijke bijlagen door een verwijzing naar de internationale normen van CEN en CENELEC zorgde voor een veel kleinere en eenvoudigere Richtlijn. Tevens werd een aparte commissie voor aanpassing aan de technische vooruitgang onnodig gevonden.

Richtlijn 92/75 (zie § 14.6) over de energie-etikettering van huishoudelijke apparaten eist van de lidstaten dat er voor gezorgd wordt dat alle relevante huishoudelijke apparaten voorzien zijn van een etiket waarop informatie staat over de mate van energieverbruik. De Richtlijn bepaalt tevens dat de etiketten voor de relevante apparaten ook informatie moeten bevatten over de geluidsemissies in overeenstemming met Richtlijn 86/594.

Richtlijn 86/594 is in Nederland geïmplementeerd door middel van het Besluit geluidinformatie huishoudelijke apparaten. Dit besluit is op 1 juli 1992 in werking getreden. Het besluit is gebaseerd op artikel 8 van de Wet geluidhinder. Op grond van dat artikel kunnen AMvB’s worden vastgesteld met voorschriften voor de handel in bepaalde toestellen ter voorkoming of beperking van geluidhinder. Dit besluit trad in 1992 in werking en is in 1995 gewijzigd. Nederland heeft geen gebruik van de mogelijkheid gemaakt om het publiceren van informatie verplicht te stellen in het kader van het streven naar deregulering.

De implementatie van de Richtlijn heeft niet tijdig plaatsgevonden. Dit hield verband met een kwestie over de handhaafbaarheid van de Richtlijn. In het ontwerpbesluit^[1181] was een registratieregeling voor fabrikanten en/of importeurs opgenomen ter bevordering van de handhaafbaarheid. De verenigbaarheid met de Richtlijn werd echter betwijfeld, omdat de registratieregeling het vrije verkeer van huishoudelijke apparaten in de Gemeenschap zou kunnen belemmeren. De Europese Commissie werd over deze kwestie geraadpleegd. Na een negatief advies van de Commissie is besloten om de registratieregeling niet in het Besluit geluidinformatie huishoudelijke apparaten op te nemen.^[1182]

Richtlijn 92/75 is in Nederland omgezet door middel van het Kaderbesluit etikettering energiegebruik huishoudelijke apparatuur.^[1183] Voor de behandeling van dit besluit wordt verwezen naar § 14.6.

Het lijkt er op dat de door huishoudelijke apparaten veroorzaakte geluidhinder de consument niet erg veel zorgen baart bij de aanschaf van een product.^[1184] Een Gemeenschappelijk systeem van etikettering geeft in ieder geval wel de mogelijkheid om consumenten te informeren en om daarnaast het creëren van handelsbelemmeringen te voorkomen.